Dies ist eine alte Version des Dokuments!
🔘 IN GR TR AL OF CO xxxxx ✅ 2️⃣ 3️⃣ 4️⃣ 5️⃣ 6️⃣ 7️⃣ 8️⃣ xxxxx AN RP IV alia
0144 IN Scio cui credidiModus 1
0143 ⟽ IN 1 ⟾ 0151 xxx ⏹️xxx GT 535 - GN 2/229 - BzG 52/16
Variierende Wiederholung ist das Prinzip dieses Introitus. Kern ist der nicht kurrente Scandicus (nkSca) „fa-sol-la“. Wenn der folgende Ton „fa“ ist (1,5), so kadenziert der Cento zum „re“. Ist der folgende Ton „sol“ (3,4), kadenziert er zum „fa“.
1 „Scio cui“ Zwei Zweisilber, abgefangen mit TrcFIN und FML circulatio, leiten den ersten Cento ein. Schluss bildet ein PesSbp (12-4) zu „do“, ergo 'colon'.
2 Ein amplifizierter Trc „mi.fa-re“ leitet ein, das Ende ist ein TrcFIN zur Terz.
3 Dieser Cento endet mit der CAD TrcTrc, zwei praetonische Silben „quia“ stehen vor dem Akzent (Virga mit aufgesetztem kurrentem AkzentPes).
4 Bei „mein“ ist der nkSca „fa-sol-la“ zur FML quia verwandelt in Bezug zum vorherigen Cento. CAD mega D schließt auf „fa“ ab. Modern gesprochen verwenden gregorianische Introitus gern die 'parallele Dur-Tonart in der Mitte dorischer Kompositionen (d-mol; F-Dur), hier vor dem Schlusscento..
5 der Sca „fa-sol-la ist hier der Schluss einer kat.anabasis-Bewegung, die den Tenor „fa“ wieder zum „re“ absenkt. Die beiden Cephalici „il-lum“ sind klanglich recht bescheiden 'parvulum, inferius' vor dem abschließenden TrcFSE (nkTrc auf der vorletzten Silbe).
Der gesamte Introitus, alle fünf Centones, ist um die fünf Sca „fa-sol-la“ gruppiert, ist auf sie bezogen.
PS „depo-si-tum“; wäre die VStr ein Halbtonpes, müsste er hier eingesetzt sein!
Ich weiß wirklich, an wen ich glaube / und ich bin überzeugt, dass er mächtig ist / das mir anvertraute Gut zu bewahren bis zu jenem Tag. I truly know in whom I believe / and I am convinced that he is mighty / to preserve the good entrusted to me until that day.
Variata repetitio est principium huius introitus. In media eius est scandicus non-praesens (nkSca) „fa-sol-la“. Si nota sequens est „fa“ (1,5), cento ad „re“ cadit. Si nota sequens est „sol“ (3,4), ad „fa“ cadit.
1 „Scio cui“ Duae dissyllabae, intercepte cum TrcFIN et FML circulatio, primum centonem introducunt. Conclusio formatur a PesSbp (12-4) ad „do“, ergo 'colon'.
2 Trc amplificatum „mi.fa-re“ introducit, finis est TrcFIN ad tertiam.
3 Hic centonius finitur cum CAD TrcTrc, duae syllabae praetonicae „quia“ accentui (virgae cum accento cursivo superposito Pes) praecedunt.
4 In „mein“, nkSca „fa-sol-la“ in FML „quia“ transformatur, propter relationem ad Centonem priorem. CAD „mega D“ in „fa“ concluditur. Hodie, introita Gregoriana saepe utuntur „modulo maiore parallelo in medio compositionum Dorianarum“ (D minore; F maiore), hic ante Centonem finalem.
5 Sca „fa-sol-la“ hic est conclusio motus cat.anabasis qui tenorem „fa“ ad „re“ reducit. Duo cephalici „il-lum“ sono satis modesti sunt, 'parvulum, inferius', ante TrcFSE conclusivum (nkTrc in syllaba penultima).
Totius introitus, quinque centones omnes, circa quinque Sca „fa-sol-la“ ordinantur et ad ea pertinent.
PS „depo-si-tum“; si VStr pes semitonus esset, hic adhibendum esset!

